این قیمت برای یک خوشه انگور حتی در ژاپن که در آن میوه ها کالاهای لوکس محسوب می شوند، بسیار بالا است.

این خوشه 26 دانه ای انگور از نوع انگور قرمز که در نخستین مزایده امسال کانازاوا واقع در 300 کیلومتری شمال غربی توکیو عرضه شد ،‌ رکورد 550 هزار ینی سال گذشته برای یک خوشه انگور  را شکست .

بنابراعلام اداره محلی کشاورزی ،‌ هر دانه این انگور به اندازه یک توپ پینگ پنگ بود و دست کم 20 گرم وزن داشت.

ماسایوکی هیراییMasayuki Hirai سرآشپز هتل نیکو  کانازاوا  و خریدار این خوشه انگور در گفتگو با خبرنگاران گفت  مقامات بخش گردشگری به او  دستور داده اند برای جلب توجه افکار عمومی  به این منطقه به مناسبت ورود نخستین قطار پرسرعت ژاپنی ، به هرقیمتی در این مزایده به پیروزی برسد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه از توکیو ، همین امسال ،‌یک جفت طالبی یوباریYubari  هوکایدو در شمال ژاپن که نشانه ای از جایگاه اجتماعی محسوب می شود به قیمت یک و نیم میلیون ین به فروش رفت .

ژاپنی ها غالبا میوه های ظریف را به عنوان هدیه می دهند و مغازه های خاصی برای فروش این نوع میوه ها وجود دارد .

بنا بر این گزارش ، هندوانه های مربع شکل و حتی به شکل قلب تقاضا زیادی دارد و یک هلوی سفید رنگ به اندازه سر یک نوزاد تا حدود 2000 ین (‌15 یورو ) قیمت دارد.

انصاری، مدیرکل دفتر پایش فراگیر سازمان محیط زیست کشور در گفت‍‌وگو با میزان، با اشاره به اثربخش بودن پایش شبانه صنایع آلاینده استان تهران در کاهش آلاینده ها خاطرنشان کرد: در حال حاضر اداره های کل در استان های مختلف پایش های پراکنده ای را به منظور کنترل صنایع آلاینده انجام و گزارش های آن را به سازمان محیط زیست به عنوان ستاد مرکزی ارائه می دهند.

وی افزود: اما این پایش ها با توجه به تجربه موفق استان تهران در پایش شبانه نیاز به برنامه ریزی، سیستماتیک بودن و جامعیت دارد.

مدیرکل دفتر پایش فراگیر سازمان محیط زیست کشور با اعلام خبر گسترش عملیات پایش شبانه صنایع آلاینده در هشت کلانشهر کشور تصریح کرد: با اجرای برنامه در این شهرها به مرور عملیات مذکور را به سایر شهرها گسترش می دهیم تا بتوانیم در نهایت کنترل عمیق و جامعی بر صنایع متخلف داشته باشیم.

انصاری با بیان این که بسیاری از صنایع و واحدها بعد از ساعت رسمی کاری و اداری از استانداردهای زیست محیطی در موضوعات آلودگی هوا، پساب صنعتی حتی رهاسازی پسماند و تخلیه نخاله ها خارج می شوند، گفت: این نوع اقدامات می تواند صدمه های جبران ناپذیری را به سلامت مردم و منابع آب خاک وارد کند و منجر به آلودگی هوا وارد کند.

مدیرکل دفتر پایش فراگیر سازمان محیط زیست کشوردر پایان با بیان این که در نهایت تا نیمه دوم سال شاهد اجرای برنامه پایش شبانه صنایع آلاینده در هشت کلانشهر کشور هستیم، ابراز امیدواری کرد: این امر موجب می شود در آینده نزدیک شاهد اجرای برنامه محوری در پایش شبانه فعالیت صنایع در سایر شهرها باشیم.

به گزارش خبرگزاری کشاورزی ایران(ایانا) به نقل از دفتر مطالعات پایه آب شرکت مدیریت منابع آب ایران، حجم بارش‌های کشور از ابتدای سال آبی جاری نسبت به سال گذشته حدود 50 میلیارد متر مکعب کاهش یافته است.

بر اساس این گزارش، با توجه به مقادیر ریزش‌های جوی، حجم نزولات جوی از مهر 93 تا پایان خرداد 94 معادل 301.62 میلیارد مترمکعب بوده که در دوره مشابه سال آبی گذشته ( 93-92) معادل 350.72 و برای دوره مشابه درازمدت 381.8 میلیارد مترمکعب بوده که به ترتیب 14 و 21 درصد کاهش را نشان می‌دهد.

به‌رغم کاهش 21 درصدی ریزش‌های جوی از مهر 93 تا خرداد 94 نسبت به دوره مشابه دراز مدت، مقدار جریان‌های سطحی دوره فوق نسبت به درازمدت با کاهش 54 درصدی مواجه بوده است؛ یعنی درصد کاهش جریان حدود 33 درصد بیشتر از درصد کاهش بارش است که می‌توان عمده دلایل این اختلاف زیاد در کاهش دو پارامتر بارش و جریان سطحی بیان کرد.

بر اساس این دو شاخص می‌توان به افزایش مصارف و برداشت آب از رودخانه‌ها به دلیل افت سفره‌های آب زیرزمینی، افزایش برداشت از آب زیرزمینی حاشیه رودخانه‌ها و در نتیجه عدم تغذیه رودخانه از آبخوان، توسعه کشاورزی و افزایش سطح زیر کشت و افزایش تبخیر و تعرق و همچنین تغییر اگوی کشت در بعضی از مناطق و گرایش به کشت‌های پر آب خواه اشاره کرد.

از عوامل دیگر می‌توان به افزایش دما که خود عاملی برای افزایش تبخیر و تعرق و کاهش جریان سطحی است و همچنین تغییر رژیم بارش و افزایش تعداد بارش‌های کمتر از 10 میلی‌متر یا کاهش بارندگی های موثر را می‌توان نام برد که منجر به کاهش و یا عدم تولید جریان‌های سطحی شده است.

رئیس هیئت‌مدیره جامعه دامپزشکان ایران امروز در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا) مسئله نبود بنیه قوی فرهنگی را باعث اشاعه بیماری آنفلوآنزای فوق‌حاد پرندگان در کشور اعلام کرد و گفت: در حال حاضر قیمت مرغ، اردک و سایر ماکیان در استان مازندران به‌دلیل شیوع بیماری بسیار پایین است و عده‌ای سودجو از این موقعیت استفاده کرده و این ماکیان را خریداری می‌کنند و برای پرورش به سایر استان‌ها حمل می‌کنند؛ در حالی که بی‌خبر از آن هستند که عده‌ای از این ماکیان می‌توانند به‌عنوان ناقل عمل کرده و ویروس را اشاعه دهند.

ناصر نبی‌پور افزود: اردک، غاز و پرندگان مهاجر به‌عنوان ناقلان این بیماری هستند که علائم را بروز نداده و بیماری در آنها به‌صورت نهان است، اما می‌توانند ویروس را حتی با فضولات خود به سایر طیور منتقل کنند.

وی خاطرنشان کرد: تاکنون تنها مرغ‌های بومی در استان‌های مازندران، آذربایجان شرقی و فیروزکوه استان تهران درگیر بیماری هستند و علت آن است که این طیور در مکان خاصی نگهداری نمی‌شود و آزادانه در فضا می‌چرخند. بنابراین هرگونه عامل بیماری‌زا می‌تواند باعث مرگ آنها شود.

نبی‌پور ادامه داد: باید جلوی افراد سودجو که از راه خرید و فروش مرغ‌های بیمار کاسبی می‌کنند را گرفت تا مرغداری‌های صنعتی به این ویروس مبتلا نشوند.

وی تصریح کرد: مردم نیز باید به‌عنوان پلیس بومی انجام وظیفه کنند و هر زمانی که مرگ مشکوکی در طیور خود مشاهده کردند، به بیمه و مسئولان دامپزشکی سریعاً اطلاع‌رسانی کنند، زیرا حتی کفش، شانه تخم‌مرغ، دان مرغ و ماشین حمل‌کننده‌ای که آلوده به ویروس باشد می‌تواند آن را به منطقه‌ای دیگر جابه‌جا کند.

دامپزشکی غرامت پرداخت می‌کند، روستاییان پنهان‌کاری نکنند

رئیس هیئت‌مدیره جامعه دامپزشکان ایران یادآور شد: سازمان دامپزشکی کشور در این زمینه بسیار مؤثر عمل کرده و مرغ‌های بیمار را به محض اطلاع، پس از پرداخت غرامت معدوم کرده است.

نبی‌پور تأکید کرد: ویروس آنفلوآنزای فوق‌حاد پرندگان درجه حرارت بالای 36 درجه را نمی‌تواند تحمل کند، اما در زمستان زنده می‌ماند و اگر این بیماری تا پاییز و زمستان تداوم داشته باشد، جلوگیری از شیوع آن بسیار سخت خواهد بود.

وی اظهار داشت: قدرت حمل ویروس نیز توسط باد و سایر عوامل تا 80 متر بیشتر نیست، بنابراین باید ماشین‌ها، انسان‌ها و حتی غذا و شانه‌های تخم‌مرغی که از استان‌های آلوده به سایر استان‌ها حرکت می‌کنند، ضدعفونی شوند، زیرا می‌تواند عاملی برای شیوع باشد.

نبی‌پور صمیمانه از روستاییان و مردم تقاضای همکاری کرد و گفت: هر مرغدار و فردی که مورد مشکوکی از مرگ طیور را دید، به جای مخفی‌کاری، باید به دامپزشکی اطلاع‌رسانی کند تا بدین‌ترتیب صنعت طیور کشور از واقعه‌ای أسفناک مصون بماند.

وی همچنین افزود: همان‌گونه که در سال 1389 مطابق تعرفه‌ای که بین بیمه و واحدهای طیور منعقد شده بود، غرامت لازم به آنها پرداخت شد، بنابراین جای نگرانی در این بخش وجود ندارد.

لزوم برگزاری کلاس‌های آموزشی و توجیحی برای روستاییان درباره آنفلوآنزا

رئیس هیئت‌مدیره جامعه دامپزشکان ایران از سازمان دامپزشکی و وزارت بهداشت نیز درخواست کرد که با برگزاری کلاس‌های آموزشی و توجیه روستاییان، در این بخش کمک کنند تا از گسترش این ویروس جلوگیری شود.

نبی‌پور خاطرنشان کرد: در حال حاضر تنها تعدادی معدودی از مرغ‌های بومی دچار بیماری شدند، اما صنعت میلیاردها تومان از این بخش صدمه دیده است؛ بنابراین باید با همکاری یکدیگر اجازه ندهیم که صنعت مرغ تخم‌گذار و گوشتی کشور در ورطه نابودی قرار گیرد.

وی در پایان اظهار امیدواری کرد که هر روستایی به‌عنوان پلیس برای جانداران زنده خود عمل کرده و برای جلوگیری از نشر بیماری به محض دیدن مورد مشکوک، اطلاع‌رسانی‌های لازم را به سازمان دامپزشکی انجام دهد./

آقای دکتر. لطفاً ابتدا بفرمایید امنیت غذایی دارای چه ابعادی است و وضعیت ایران در این زمینه چگونه است؟

امنیت غذایی یکی از مؤلفه‌های اجتماعی سلامت محسوب می‌شود. اگر از وضعیت خودمان بخواهیم شروع کنیم، ما در نقشه جهانی امنیت غذایی جزو مناطق پرخطر هستیم. امنیت غذایی معمولا سه جزء دارد: نخست، تأمین پایدار غذا، دوم ایمنی غذایی و سوم تغذیه. تأمین پایدار غذا به نوع نیازی که مردم دارند، آب و هوا و اتفاقات محیط زیستی، مانند بارش‌ها، خشکسالی‌ها و سیل بستگی دارد. هم‌چنین به شرایط اقتصادی و سیاسی کشور نیز بستگی دارد. مسائل اقتصادی، سیاسی و زیست محیطی در تأمین پایدار غذا تأثیرگذارند. این بدین معنا است که سیاست‌گذاران باید به‌صورت طولانی مدت برای تأمین غذا برنامه‌ریزی داشته‌ باشند. برای مثال، اگر در حال حاضر سیاست‌های افزایش جمعیت را پیاده می‌کنیم، با به هم خوردن ترکیب جمعیتی، تأمین پایدار غذا بسیار حائز اهمیت خواهد شد. با افزایش تعداد کودکان زیر پنج سال و افزایش مادران باردار، سیاست‌های تأمین غذا باید بر اساس این تغییر، اعمال شود. در 20 سال آینده همین کودکان، نوجوان خواهند شد و نیازهای غذایی خاص خود را خواهند داشت. به این شکل اگر یک سیاست کلان را پیاده‌سازی می‌کنیم، باید بحث تأمین غذا و امنیت آن را نیز مد نظر داشته ‌باشیم. بررسی‌ها حاکی از آن است که در حال حاضر 13 میلیون نفر زیر خط فقر هستند. تأمین پایدار غذا می‌گوید که برای این 13 میلیون زیر خطر فقر چه برنامه‌هایی در دستور کار داریم.

بعد دوم امنیت غذایی، یعنی ایمنی غذایی، شامل چه موضوعاتی می‌شود؟

ایمنی غذایی که معمولاً با امنیت غذایی نیز اشتباه گرفته می‌شود، در واقع بخشی از امنیت غذایی است. وقتی غذا سیاست‌گذاری، نیازسنجی و تولید شد برای تبدیل شدن به محصولی که به دست مردم برسد، پروسه ایمنی غذایی را طی می‌کند. ایمنی غذایی جنبه‌های مختلفی دارد. در برنامه پنج ساله پنجم نیز این بحث به‌طور جدی مطرح شد و سموم مواد غذایی به جدیت مورد بحث قرار گرفت. ایمنی غذایی تمام پروسه‌ای است که محصول آماده می‌شود تا به‌دست مصرف‌کننده برسد.

همان‌طور که گفتید تغذیه هم بخشی از فرآیند امنیت غذایی است. لطفاً در مورد آن هم توضیح دهید.

بخش سوم امنیت غذایی، تغذیه است. حتی در تغذیه، موضوع توزیع غذا بین افراد خانواده مدنظر است. در واقع اینکه چه کسی در خانواده بیشتر و بهتر از بقیه می‌خورد، پرسش مهمی است. مثلاً گفته می‌شود که به ازای هر یک نفر، چه مقداری گوشت لازم است. سیاست‌گذاری انجام می‌شود، تولید یا واردات صورت می‌گیرد و در شیوه تولید، بسته‌بند، حمل و نقل و نگهداری هم اصولی اعمال می‌شود و در نهایت این پرسش پیش خواهد آمد که این گوشت را در خانواده چه کسی می‌خورد؟ کودک و مادر باردار می‌خورند که به پروتئین نیاز بیشتری دارند یا پدر خانواده مصرف می‌کند؟ توزیع قدرت در درون خانواده بر شیوه مصرف غذا در درون خانواده تأثیر می‌گذارد.

گفتید که وضعیت کشور در زمینه امنیت غذایی، رتبه پرخطر را نشان می‌دهد. بر مبنای چه شاخص‌هایی به این نتیجه رسیده‌اید؟

وضعیت کشور در سطح کلان و نسبت به سایر کشورهای جهان، در وضعیت پرخطر است. در داخل کشور، هفت استان در وضعیت ناامنی غذایی هستند. متأسفانه تعریفی که از امنیت غذایی در کشور داریم، باعث می‌شود که سیاست‌گذاران این موضوع را نپذیرند. موضوع امنیت غذایی فقط غذا نیست. شاخص امنیت غذایی به خیلی از موضوع‌ها وابسته است. مثلاً به میزان درآمد. توزیع ثروت، مسائل محیط زیستی، سواد تغذیه‌ای افراد و خانواده‌ها، حتی میزان تحصیلات نیز بر بحث امنتی غذایی و در دو بخش تغذیه و ایمنی غذا تأثیرگذار است. در بحث تأمین پایدار غذا نسبت اراضی کشاورزی به مساحت کشور، منابع زیرزمینی و میانگین ارتفاع بارش، میزان تولید شیر، گوشت و تخم‌مرغ، نسبت جمعیت شهری به روستایی، تولید محصولات غذایی و غلات و تراکم نسبی جمعیت حائز اهمیت است. نرخ مشارکت اقتصادی زنان، نرخ باسوادی، هزینه‌های خوراکی و دخانیات خانواده نیز از دیگر عوامل درگیر هستند.

در سیر تحولی تعریف امنیت غذایی، وجه ذهنی امنیت غذایی اخیراً و طی چند دهه گذشته در نظر گرفته شده است. ما در اندازه‌گیری امنیت غذایی تا چه حد به وجه ذهنی این موضوع توجه می‌کنیم؟

در حال حاضر پارادایم غالب، حقوق بشر است. یعنی تأمین غذای سالم، مستمر و مغذی حق هر بشری است. در کشور ما برای سنجش امنیت غذایی ذهنیت افراد سنجیده نمی‌شود و اعداد و ارقامی که در حال حاضر وجود دارد بدون در نظر گرفتن این موضوع است. البته این موضوع بسیار مهم است. احساس بی‌عدالتی، فساد و عدم امنیت به‌طور جدی جزو شاخص‌های اصلی هر جامعه درباره امنیت غذایی اعم از ایمنی غذا و تأمین پایدار غذاست. چون ما بر اساس احساس ترس و هراس یا بی‌عدالتی و فساد، رفتار می‌کنیم، پس ذهنیت در سنجیدن امنیت غذایی نیز مهم است.

آیا در حال حاضر آماری از تعداد افرادی که در کشور در وضعیت ناامنی غذایی هستند، داریم؟ تا جایی که من اطلاع دارم، بنا بر گزارش‌های فائو تا سال 2012 میلادی آمار افراد در معرض گرسنگی در ایران نزدیک به پنج میلیون نفر بود.

آماری به آن شکل نداریم. در حال حاضر نیز تحقیقاتی که دفتر تغذیه انجام داده است، فقط استان‌های در وضعیت ناامن را مشخص کرده است. این مطالعه از داده‌های ثانوی استفاده می‌کند. مثل میزان آب‌های زیرزمینی. اما برای دستیابی به چنین اطلاعاتی ما نیازمند پرسش‌نامه‌هایی هستیم که اطلاعات را مستقیماً از خود خانواده‌ها دریافت کند. اگر بخواهیم تخمین بزنیم، کسانی که زیر خط فقر هستند، هم از نظر احساس عدم امنیت غذایی و هم به‌طور عینی و دسترسی کنونی، در وضعیت ناامنی غذایی به‌سر می‌برند.

آیا آماری از انواع بیماری‌هایی که بر اثر ناامنی غذایی حاصل می‌شود، وجود دارد؟

به‌طور کلی تأثی رآن بر بیماری دهک‌های پایین‌تر بیماری‌های واگیردار بیشتر مشهود هستن. سرطان‌ها که یکی از دغدغه‌های جامعه کنونی ما هستند، با عوامل اجتماعی فقر ارتباط دارند. اما اینطور نیست که یک گزاره کلی وجود داشته باشد و فقر مساوی سرطان باشد. حتی برعکس ممکن است که فقر از جنبه‌های مثبتی بر طول عمر فرد تأثیر مثبت داشته باشد. فقر زمینه سرطان را مهیا می‌کند، اما قطعیتی درباره آن وجود ندارد.

دهک‌های اول تا سوم درآمدی معمولاً با چه نوع بیماری‌هایی روبه‌رو هستند؟ همین‌طور این نوع بیماری‌ها تا چه حد به نوع و کیفیت خوراک و میزان مواد خوراکی مصرفی افراد بستگی دارند؟

عوامل خطر بیماری‌های غیرواگیر، بیش از نصف نرخ مرگ و میر کشور را به خود اختصاص می‌دهد. این علت‌ها به ترتیب شامل سکته‌های قلبی و عروقی، حوادث و سرطان‌ها بوده‌اند. عوامل خطر نیز به ترتیب تغذیه، فشار خون بالا، کم‌تحرکی و دخانیات است. در واقع متهم ردیف اول بیماری و مرگ و میر در کشور، تغذیه است. در جامعه ما، هم از دهک‌های بالا به علل تغذیه‌ای فوت می‌کنند و هم از دهک‌های پایین، معمولاً دهک‌های پایین علل سوءتغذیه‌ای دارند. در حالی که در دهک‌های بالا برعکس این موضوع اتفاق می‌افتد و مرگ بر اثر بدخوری و پرخوری حاصل می‌شود. خیلی این دو را نمی‌توان با هم مقایسه کرد. در دهک‌های پایین معمولاً کمبود ریزمغذی‌ها است، اما در دهک‌های بالا چاقی و اضافه‌ وزن بیشتر است.

موضوعی که امروزه بسیار با آن روبه‌رو هستیم، چاقی اقشار کم‌درآمد و تقریباً فقیر است. این موضوع را چگونه می‌توان توجیه کرد؟

در کشور ما 25 میلیون نفر اضافه‌وزن دارند و 10 میلیون نفر چاق هستند. توزیع بین شهر و روستا تقریباً برابر است و کم‌تحرکی در روستاها هم وجود دارد، اما بخش عمده فقر، مربوط به حاشیه شهرها است. وضعیت امروز به‌گونه‌ای است که الزاماً دهک‌های بالا با مشکل چاقی روبه‌رو نیستند و ممکن است فردی که زیر خط فقر است، چاق باشد.

علت چیست؟

در دهک‌های پایین نان و غلات بیشتر مصرف می‌شود و در دهک‌های بالا گوشت و پروتئین و در واقع مشکل اینجا است که در هر دو سر طیف، چون تعادل هرم غذایی حفظ نمی‌شود، چاقی بروز پیدا می‌کند. به این صورت که دهک‌های پایین به پروتئین دسترسی ندارند و دهک‌های بالا پول بیشتری دارند. در حالی که افراد باید در هر وعده غذایی، کربوهیدرات‌ها، پروتئین و سبزیجات را دریافت کنند. چرا این اتفاق نمی‌افتد چون تهیه کردن این نوع ترکیب غذایی نیازمند صرف وقت است و خانواده‌ای می‌تواند این ترکیب غذایی را حفظ کند که پول و دانش کافی را برای این قضیه داشته باشد.

برای حل مشکل ناامنی غذایی یا گرسنگی و بیماری ناشی از تغذیه در دهک‌های پایین در وضعیت کنونی چه می‌شود کرد؟

در ایران در حال حاضر ما مبتلا به اپیدمی سه‌گانه هستیم. بیماری‌های غیرواگیر، بیماری‌های واگیردار و مسائل اجتماعی سه ضلع این اپیدمی هستند. در نتیجه برای کم کردن از بیماری‌ها و تلف آنها باید از مدل‌های هم‌افزایی بهره گرفت. تغذیه مردم فقیر بهتر نمی‌شود مگر اینکه شرایط اجتماعی آنها را بهبود ببخشیم. اگر بیکار است، باید برایش اشتغال ایجاد شود. اگر آموزش ندیده است، باید به او امکان تحصیل داده شود. اگر درآمد او کم است، باید با یارانه به او کمک کرد و ریشه اجتماعی مشکل را برطرف کرد.

نوع غذا تأثیراتی بر سلامت افراد و رشد ذهنی آنان دارد. علاوه بر اینکه با تأمین غذا و امنیت خاطر نسبت به آن، فرد می‌تواند، بخشی دیگر از نیازهای خود و خانواده را پیگیری کند و در نهایت، ظرفیت اجتماعی خود و خانواده را نیز افزایش می‌دهد. اگر مجموعه ناامنی غذایی برای اقشار آسیب‌پذیر تداوم داشته باشد، چه بازتاب‌های اجتماعی پیدا می‌کند؟ آیا ناامنی غذایی بر جایگاه اجتماعی افراد می‌تواند تأثیرگذار باشد؟

می‌گویند که غذا مصداق عینی یک موضوع راهبردی است که از شش عامل بیرونی شامل سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، تکنولوژیک، تصمیمات و اتفاقاتی که در سطح بین‌المللی رخ می‌دهد و محیط زیست تأثیر می‌پذیرد. قطعاً تغذیه نامناسب بر ترقی اجتماعی و استفاده از فرصت‌های اجتماعی تأثیرگذرا است. رشد ناکافی و خستگی ناشی از کم‌غذایی یا نرسیدن مواد مورد نیاز بدن به آن بر این عدم ترقی تأثیر می‌گذارد.

در حال حاضر مسئول سیاست‌گذاری حوزه امنیت غذایی در کشور چه نهادی است؟

شورایی به نام “سلامت و امنیت غذایی کشور” داریم که از نظر شاخص‌های سطح اثر نهایی این شورا مسئول است. رئیس جمهوری، رئیس این شورا است و 13 عضو دیگرش وزرای دولیت هستن. تکالیف مربوط به امنیت غذایی بسیار گسترده است و هر دستگاهی وظایفی دارد، اما در ساده‌ترین حالت در ایمنی غذایی سه دستگاه سازمان ملی استاندارد، وزارت صنعت، معدن و تجارت و سازمان غذا و دارو پاسخگو هستند. در تولید پایدار غذا، وزارت جهاد کشاورزی مسئول است. در قسمت تغذیه، وزارت بهداشت مسئول است.

در بحث سیاست‌گذاری امنیت غذایی، قشربندی اجتماعی چه جایگاهی دارد؟ آیا به آن توجه می‌شود ای به‌صورت کلان به قضیه نگاه می‌کنیم؟

من فکر می‌کنم که امنیت غذایی در کشور ما جزیره‌ای است. هرکس برای خودش کار می‌کند و تفکر جامعی که باید وجود داشته باشد تا برای بلندمدت، تأمین پایدار غذا و ایمنی غذا را مدنظر داشته باشیم، اتفاق نمی‌افتد. برای بهبود وضعیت امنیت غذایی باید از افزایش سواد و توزیع عادلانه درآمدها شروع کرد. هر سیاستی که باعث شود توزیع عادلانه درآمدها به هم بخورد، بر تغذیه و ناامنی غذایی اثر مستقیم خواهد داشت.

آیا ما در سیاست‌گذاری امنیت غذایی به این دو موضوع یعنی افزایش سطح سواد و آگاهی و توزیع عادلانه درآمد توجه داریم؟

ما بیشتر در مباحث امنیت غذایی مدیریت بحران می‌کنیم. تا ه حال به توزیع عادلانه درآمد فکر نکرده‌ایم یا در آن موفق نبوده‌ایم و نتیجه این شده است که افرادی درگیر فقر غذایی هستند. البته بین تئوری و عمل بسیار فرق هست و معمولاً با رویکردهای مدیریت بحران و با توزیع سبد کالا، به حل مشکل یا تسکین آن می‌پردازند. در صورتی که درست آن است که از ریشه شروع کنیم و برای توزیع عادلانه درآمد ایجاد اشتغال کنیم و اجازه دهیم که امنیت پایداری برای سرمایه‌گذار داخلی و خارجی فراهم شود تا بتواند سرمایه‌گذاری کند.

برای بهبود امنیت غذایی کشور باید از مسیر توزیع عادلانه فرصت‌ها عبور کرد. به استناد شواهد علمی در حال حاضر معتبرترین رویکرد در ارتقاء سلامت همگانی، توزیع عادلانه درآمدها است و هر عاملی که باعث شود این توزیع عادلانه به هم بخورد باید شناسای و پیشگیری شود. می‌توان از کشورهای موفق درس گرفت، اما آموختن از دیگران نباید لوله تفنگی باشد و لازم است عوامل موفقیت آنها در یک تصویر بزرگ‌تر شامل حقوق شهروندان، آزادی‌های مدنی و پایبندی به اخلاقیات انسانی بررسی شود.