حدیثِ ارادتِ ایرانیان به نماز و نیایش را از زبان «مسجد» باید شنید. در مساجد ایرانی، شاهد تبلور خلاقیت ایرانیان در مهندسی، معماری و هنر هستیم. مسجد، مکان معراج مؤمن است؛ ازاین‌رو ایرانیان نفیس‌ترین هنرها و صنایع را در مساجد به کار برده‌‌اند. مساجد ایرانی را به‌ حق، باید گالری و دایره‌المعارفِ هنرها و صنایع و فنون و علوم دانست.
تاکنون نزدیک به ٣١هزارو ٥٠٠ اثر تاریخی-فرهنگی در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. این آثار شامل خانه‌ها، حمام‌ها، کاخ‌ها، پل‌ها، تکایا، حسینیه‌ها و مساجد و انواع دیگری است. مساجد، نفیس‌ترین و درعین‌حال بیشترین آثاری است که در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است. در همه ادوار تاریخ ایران پس از اسلام، مساجد بیشترین سهم از آثار برجای مانده را دارند. اگر بخواهیم به گواه میراث فرهنگی بخشی از خدمات ایرانیان به اسلام را بررسی کنیم، کافی است به تاریخ مسجدسازی در ایران و تحولات آن رجوع کنیم. مسجدسازی در ایران از شبستان‌های خشتی بی‌پیرایه مانند مسجد فهرج یزد آغاز و به مساجدی چون مسجد امام اصفهان، مسجد شیخ‌لطف‌الله در اصفهان و مسجد آقابزرگ در کاشان رسیده است. مساجد پیش گفته بر تارک تاریخ معماری و شهرسازی ایران و جهان جای گرفته‌اند. فهرست میراث جهانی یونسکو به نام تعدادی از مساجد ایرانی آراسته شده است. این مساجد عبارت‌اند از:
– مسجدجامع اصفهان، به‌عنوان موزه و دایره‌المعارف هنر و معماری ایران در دوره اسلامی؛
– مسجد کبود تبریز که به فیروزه اسلام شهرت دارد؛
– مسجد امام اصفهان که اوج مسجدسازی در ایران است؛
– مسجد شیخ لطف‌الله که به تعبیر بسیاری از هنرپژوهان جهان، جواهر هنر ایران است؛
– مسجدجامع کبیر یزد که در راه ثبت جهانی است.
از موارد یادشده که بگذریم، مسجد آقابزرگ کاشان، مسجدجامع ورامین، مسجد سید در اصفهان، مسجدجامع اردستان، مسجد جامع فهرج، تاریخانه دامغان، مسجد نصیرالملک شیراز و مساجد فراوان دیگری در ایران هست که هر یک به‌تنهایی می‌توانند زینت‌بخش فهرست میراث جهانی باشند. به گواه آنچه باقی مانده است، شاهکار معماران ایرانی، مساجد بوده است. مسجد گوهرشاد مشهد به معماری استاد قوام‌الدین شیرازی، مسجدجامع عباسی کار مولانا علی‌اکبر اصفهانی و مسجد شیخ لطف‌الله اثر محمدرضا اصفهانی، نمونه‌های اعلای معماری ایرانی است.
تجربه ایرانیان در مسجدسازی می‌تواند امروزه راهنمای هنرمندان، مهندسان، محاسبان و بانیان و حامیان مساجد باشد. از ظواهر امر چنین برمی‌آید که ما از گنجینه غنی مساجد کمتر بهره برده و از  این میراث عظیم مُجدانه غفلت کرده‌ایم. امروزه کمتر معمار معروف و برجسته‌ای می‌شناسیم که مسجدی ساخته یا طرح مسجدی در کارنامه حرفه‌ای او باشد. امروزه جایی از ایران نیست که مساجدی با گنبدها و گلدسته‌های پیش‌ساخته حلبی و استیل در آن ساخته نشده باشد. مسئولیت شیوع این‌گونه مساجد، البته متوجه صنعت‌گرانی نیست که در کارگاه‌های خود در مازندران و گرگان نشسته و به طور انبوه فقط یک جور گنبد و گلدسته می‌سازند. بی‌آنکه بدانند این گنبدها کجا می‌روند؛ گیلان، کردستان، آذربایجان، بوشهر، جزیره قشم یا یزد و اصفهان. اینجا نهادهای سیاست‌گذاری و نظارتی ذی‌ربط‌اند که باید مانع رواج بدون نظارت این‌گونه مساجد شوند.
البته مسئله فقط مساجد کوچک و کم‌هزینه نیست که خارج از قاعده معماری ایرانی و ملاحظات اقلیمی بنا می‌شوند. مساجد بزرگی و پرتکلفی نیز با هزینه‌های گزاف در سال‌های اخیر ساخته شده که چندان خوب از کار درنیامده‌اند؛ ایرانی و اسلامی‌بودن این مساجد ـ که کم‌تعداد هم نیستند ـ در حد جزئیات غیرضرور، مانند احداث گنبد، گلدسته، قوس، و کاشی‌کاری‌های بی‌محل است.
در مسجدسازی امروز قواعد تاریخی، فرهنگی و بومی مسجدسازی به کار گرفته نمی‌شود. پرواضح است که ایران در جهت شمال شرقی کعبه قرار دارد؛ ازاین‌رو مقصوره و شبستان و محراب اصلی همه (با تأکید) مساجد ایران در ضلع جنوب غربی منظور شده است که امروزه مساجد بی‌شماری بنا شده که شبستان در نقطه مقابل در نظر گرفته شده است. شاید به سبب آفتاب‌گیربودن این جبهه از مساجد باشد!!
مسئله دیگر نام‌گذاری مساجد است. در میان مساجد تاریخی ایران فقط چند مسجد هست که آن را به نام امامان معصوم علیهماالسلام نامیده‌اند. تعداد این مساجد از انگشتان یک دست بیشتر نیست؛ مانند مسجد امام حسن(ع) در اردستان یا تاریخانه دامغان که به مسجد امام حسن(ع) نیز شهره است. وجه تسمیه این مساجد این بوده که روایت است آن امام معصوم در این مسجد نماز گزارده و به عبارتی سبب این نام‌گذاری یک رویداد تاریخی بوده است. قاعدتا مساجد تاریخی را به نام بانی، معمار، محله، امام جماعت یا بر حسب رویدادی مرتبط نام‌گذاری می‌کرده‌اند. به نظر می‌رسد اینکه امروزه مساجد را به نام پیامبران و ائمه می‌خوانیم، پیروی از فرهنگ مسیحیان باشد که اماکن مقدس خود را به نام قدیسان مسیحی می‌نامند.
کلام پایانی: کمتر کشوری در جهان اسلام پیدا می‌شود که به اندازه ایران، مساجد تاریخی‌اش را در فهرست میراث جهانی ثبت کرده باشد و با اینکه مساجد جزء زیباترین و نفیس‌ترین بناهای تاریخی ایران به شمار می‌روند، اما امروزه وضع مسجدسازی در ایران چندان مطلوب نیست. امروزه مساجدی ساخته می‌شوند که مطلقا از حیث نفاست با مساجد تاریخی ایران مقایسه‌کردنی نیست. این مساجد که با طرح یک شکل ساخته می‌شوند، نه با اقلیم تناسب دارند و نه مبتنی بر فرهنگ ایران‌اند. به‌وفور دیده می‌شود چهاردیواری یا سوله‌ای را به مدد یک جفت گلدسته فلزی به مسجد تبدیل کرده‌اند. این عمل و اقدامات مشابه، ناشی از بی‌توجهی به میراث عظیم مسجدسازی در ایران است. اگر این روند تداوم یابد در آینده نه‌چندان‌دور، در سراسر ایران اسلامی شاهد مساجد یک‌دست و بی‌تفاوتی خواهیم بود که نمی‌توان میان آنها و میراث کهن و مستمرِ مسجد در ایران کمترین ارتباطی برقرار کرد. با ابراز تأسف، هیچ نشانه‌ای دایر بر توقف این اقدامات ملاحظه نمی‌شود. آیا وقت آن نرسیده است که مسجدسازی در ایران سروسامان بگیرد؟

مریم شکرانی | «سلفی ابتکاری یک چوپان» عنوان عکس جالبی بود که به‌سرعت محمدقاسم ترابی چوپان شمالی را شهره عام و خاص کرد. عکسی که در واقع چیزی بیشتر از یک شوخی مجازی نبود و محمد و دو نفر از دوستانش را در حالی نمایش می‌داد که گوشی اندروید خود را به یک شاخه درخت بسته بودند و مقابل دوربین ژست گرفته بودند؛ البته محمد به طنزآمیز بودن این عکس در کپشن (شرح) عکسش اشاره کرده و گفته بود: «ما پول نداریم از این دستک‌ها بخریم و عکس باکلاس بیندازیم. برای همین اختراع کردیم!» با وجود اين چوپان شوخ‌طبع شمالی به‌راحتی از حافظه کاربران فضای مجازی پاک نشد و دیری نگذشت که صفحه او در اینستاگرام هزاران دنبال‌کننده پیدا کرد و شهرت او به اندازه‌ای رسید که روزنامه انگلیسی گاردین نیز با او به گپ‌وگفت نشست. محمد با ذوقی که در عکاسی و نوشتن داشت، توانست عکس‌های جذاب خود را در فضای اینستاگرام بارها و بارها تکرار کند و همین مسأله به همراه قلم دلنشین‌اش سبب شد که مخاطبان ثابت پیدا کند. عکس‌هایی با موضوع پختن‌ آش‌رشته در جنگل‌های زیبای شمال، برداشت میوه، شیرین‌کاری‌های حیوانات اهلی و… حالا شهرت پسر جوان سی سا‌له‌ای که خود را در فضای مجازی «یک داهاتی و چوپان» معرفی کرده، باعث شده است پس ازگاردین چند شبکه خارجی نیز داوطلب مصاحبه با او شوند؛ اما محمد به «شهروند» می‌گوید: درخواست مصاحبه با شبکه‌های خارجی را نپذیرفته است؛ زیرا تصور می‌کرد آنها می‌توانند برایش دردسر درست کنند و زندگی آرام و باصفایش را به هم بزنند. این دیدگاه محمد حتی درباره برخی پیشنهادهای داخلی‌ها هم تکرار می‌شود و او با وجود پیام‌های وسوسه‌کننده‌ای که بعد از شهرت‌اش دریافت کرده است، ترجیح داده زندگی روستایی و زیبای خود را با همان کیفیت گذشته حفظ کند. محمدقاسم ترابی ساکن روستای گز شرقی استان گلستان است؛ دیپلمه و متاهل است و یک دختر کوچک دارد. صفحه اینستاگرامی محمد با نام سالارپولاد ایجاد شده است. خودش می گوید این نام کاربری را از اسم دو سگ گله اش گرفته است. ادامه گپ‌و‌گفت «شهروند» با چوپان معروف اینستاگرام را بخوانید:

  چه شد که سر از اینستاگرام درآوردی؟

حسین آقا برادر بزرگ‌تر من پزشک است و او سه‌ سال پیش برای من یک گوشی اندروید خرید. او از علاقه من به عکاسی خبر داشت و برایم توضیح داد که می‌توانم با نصب برنامه‌ای به نام اینستاگرام یک نمایشگاه دایمی عکس داشته باشم. عکس‌هایی که خودم با دوربین همان گوشی می‌گیرم و قادرم آنها را به‌سرعت برای بقیه مردم نمایش دهم.

  فکر می‌کردی عکس‌هایت آن همه بیننده پیدا کند تا آنجا که روزنامه‌ها به شما درخواست مصاحبه بدهند؟

اصلا؛ این موضوع را حتی در خواب هم نمی‌دیدم. من فقط می‌خواستم یک صفحه شخصی داشته باشم و عکس‌هایم را بقیه هم ببینند؛ اما هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم عکس‌هایم آن همه طرفدار پیدا کند و به مذاق مردم خوش بیاید.

  خودت دلیل محبوبیت عکس‌هایت را چه می‌دانی؟

موضوع تمام عکس‌های من طبیعت و زیبایی‌های زندگی روستایی است. سبکی از زندگی که این روزها فراموش شده به نظر می‌رسد. این‌که من در صفحه‌ام امکانی فراهم کردم که مردم بتوانند دریچه‌ای به زیبایی‌های زندگی روستایی باز کنند، مهم‌ترین عاملی بود که باعث شد عکس‌هایم پرطرفدار شوند و اتفاقا نخستين و بیشترین فالوورهایم (دنبال‌کننده‌هایم) ایرانی‌های مقیم خارج از کشور بودند. ایرانی‌هایی که برایم پیغام می‌گذاشتند با این عکس‌ها دلتنگی‌هایشان برای ایران کمتر می‌شود یا شهرنشین‌ها که زیر عکس‌هایم می‌نوشتند وقتی خسته از کار روزانه به خانه برمی‌گردند، دیدن عکس‌های زیبای طبیعت روستایم برایشان خوشایند است و باعث رفع خستگی‌شان می‌شود.

  بعد از معروف شدن در اینستاگرام پیشنهاد شغلی غیر از چوپانی و کشاورزی را داشتی؟

بله؛ چند اداره دولتی در شهرستان و استان محل زندگی‌ام با من تماس گرفتند و گفتند به دلیل استعداد ویژه‌ات می‌توانی بیایی و به‌عنوان کارمند مشغول به کار شوی یا حتی برخی از ناشران و فعالان عرصه فرهنگی گفتند که قلم خوبی دارم و می‌توانم با راهنمایی آنها کتاب چاپ کنم اما من هیچ‌کدام را نپذیرفتم؛ زیرا خودم و اطلاعاتم را در حد چاپ کتاب نمی‌دانستم و با زندگی کارمندی هم هیچ میانه‌ای ندارم.

  یعنی چوپانی و کشاورزی شغل اول و آخر محمدقاسم ترابی است؟

بله؛ این شغل برای من ایده‌آل‌ترین شغل دنیاست. درست است که سختی‌هایی دارد اما کار با طبیعت آن‌قدر شیرین و لذت‌بخش است که حاضر نیستم خوشبختی ارتباط با طبیعت را از دست بدهم. من از بچگی خودم را کشاورز و مزرعه‌دار دیده‌ام؛ شغل پدری و نیاکان من است و چون یک کار تولیدی غیر نفتی است می‌تواند برای کشور مفید و درآمدزا باشد.

  برادر پزشک شما هم در روستا زندگی می‌کند؟

بله؛ حسین آقا در روستای خودمان ساکن است و طبابت می‌کند. اگر فرصت داشته باشد گاهی هم در مزرعه به کمک خانواده‌اش می‌آید. در کل ما دلبستگی خاصی به روستایمان داریم و حاضر نیستیم یک وجب از خاک آن را با زندگی شهری عوض کنیم.

  این همه دلبستگی از کجا می‌آید؟ چرا زندگی شهری برایتان جذاب نیست؟

این به نگاه هر کس به زندگی‌اش برمی‌گردد. من با زندگی روستایی‌ام مشکلی ندارم؛ نه این‌که سختی نداشته باشد، دارد اما همه سبک‌های زندگی سختی دارد. حتی یک آدم ثروتمند هم مشکلات خاص خود را دارد که تنها زمانی می‌توانی آن مشکلات را درک کنی که به آن سبک زندگی کنی. من از عجین بودن با طبیعت و صفای زندگی روستایی لذت می‌برم؛ دلیلی وجود ندارد سبک زندگی‌ام را عوض کنم. در خارج از کشور تعداد زیادی از هنرپیشه‌های بزرگ و سرشناس جهان در روستا زندگی می‌کنند. این نشان می‌دهد که لذت زندگی فقط در پورشه‌سواری نیست. لذت‌های زیادی وجود دارد که خیلی ساده‌تر و ارزان‌تر به دست می‌آید؛ اما ما آنها را نمی‌بینیم.

  به نکته جالبی اشاره کردی، من دیدم که این لذت‌ها و زیبایی‌های کوچک را حتی در عکس‌هایت هم کشف می‌کنی….

همین‌طور است؛ الان فضای مجازی پر شده است از عکس‌های تکراری و مطالبی که از دیگران تقلید کرده‌ایم. کمتر کسی خودش است یا این‌که تلاش می‌کند حرف‌هایش تقلید حرف دیگران نباشد و حاصل تفکرات خودش باشد یا عکس‌هایش تقلیدی از عکس‌های دیگران نباشد و نوع نگاه خودش را نمایش بدهد. به جز این ما خیلی دقیق به زندگی و لذت‌های اطرافمان نگاه نمی‌کنيم؛ مثلا همین چند روز پیش من در شالیزار همسایه‌مان عکس‌های زیبایی از مرحله دگردیسی یک قورباغه گرفتم؛ وقتی آن را به همسایه‌مان نشان دادم با تعجب پرسید: این عکس‌های قشنگ را از مزرعه من گرفتی؟ این نشان می‌دهد که خیلی از زیبایی‌های زندگی از چشم ما پنهان مانده است.

  تا حالا شده از فضای مجازی و اینستاگرام دلزده بشوی؟

من عاشق فضای مجازی و اینستاگرام نیستم و خیلی مواقع است که از فضای مجازی دلزده می‌شوم؛ زیرا اینجا آدم‌ها، آدم‌های واقعی نیستند. بیشتر افراد دنبال رنگ و لعاب دادن به خودشان و خودنمایی هستند، دروغ زیاد می‌گویند، بددهنی می‌کنند، به هم توهین می‌کنند و کمتر با هم مهربان هستند.

  پس چرا به اینستاگرام می‌آیی؟

برای این‌که طرفدارانم را دوست دارم و می‌خواهم به مردم زیبایی‌ها را نشان بدهم. فضای مجازی یک ابزار است مثل تمام ابزارهای دیگر. می‌توانی از آن استفاده مفید و لذت‌بخش داشته باشی یا باعث ناراحتی و آزار دیگران شوی؛ مثلا در یک صفحه داعش عکس‌های سر بریدن و شکنجه آدم‌ها را می‌گذارد و روح و روان بقیه آدم‌ها را آزار می‌دهد و در یک صفحه می‌شود از زیبایی‌های زندگی و لطف و مهربانی خدا به بنده‌هایش عکس گذاشت؛ چرا من نباید زیبایی‌ها را برای آدم‌های دیگر به نمایش بگذارم؟

  برای فضای مجازی چقدر زمان می‌گذاری؟

من اوقات فراغت و وقت آزادم را به فضای مجازی اختصاص می‌دهم و از آنهایی نیستم که همه فکر و ذکرشان فضای مجازی است یا در تمام ساعت‌های مفید روزشان مشغول عکس گرفتن برای اینستاگرام هستند. اتفاقا زمانی که می‌بینم چند جوان سر کوچه‌ای نشسته‌اند و تمام وقت سرشان به گوشی‌شان گرم است، خیلی ناراحت می‌شوم؛ با خودم فکر می‌کنم که آنها چقدر راحت زمان و جوانی‌شان را هدر می‌دهند و ‌مفت مفت می‌بازند. در کل من زمان کمی دارم بیشتر وقتم را مشغول کار در مزرعه، پرورش زنبور عسل، برداشت میوه یا دامداری هستم. زمانی را هم برای خانواده‌ام اختصاص می‌دهم و تنها در وقت اضافه به فضای مجازی سر می‌زنم. در واقع هرکس باید بتواند زندگی‌اش را منطقی مدیریت کند.

  درخواست شات آگهی و تبلیغات هم داری؟

فراوان اما نمی‌پذیرم. از کارخانه‌های تولیدی، فروشگاه‌ها و تمام مشاغل دایرکت‌ها و پیام‌های زیادی دریافت می‌کنم برای آن‌که آنها را در صفحه‌ام تبلیغ کنم. بعضی از آنها پول‌های خوبی هم پیشنهاد می‌دهند؛ اما من دنبال درآمد و تجارت با صفحه‌ام نیستم. یک صفحه کاملا «دلی» است برای دوستی با آدم‌هایی که مرا دوست دارند و می‌خواهند زیبایی‌های زندگی را با آنها به اشتراک بگذارم. برای همین به تمام درخواست‌های شات آگهی پاسخ منفی داده‌ام.

  مردم روستا چقدر به فضای مجازی علاقه نشان می‌دهند؟

مردم روستا هم درست اندازه شهری‌ها به گوشی‌های اندروید و اینستاگرام و تلگرام علاقه دارند. آنها هم وقت زیادی برای فضای مجازی می‌گذارند و البته این اتفاق بدی نبوده است زیرا آنها تصور می‌کنند فاصله‌شان با شهر و حتی دنیا کمتر شده است و به‌سرعت و اندازه شهری‌ها می‌توانند از اتفاق‌ها و رویدادهای اطرافشان باخبر شوند و خیلی راحت و ارزان نوشته آدم‌های مهم و مشهور را بخوانند که البته این هم جز موارد مثبت و امتیازات فضای مجازی است./

به گزارش خبرنگار خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا)، ابتدای سال جاری، معاون وزیر جهاد کشاورزی از احتمال صادرات انواع آبزی به قاره آمریکا با یکی از خبرگزاری‌ها سخن گفت و اعلام کرد: “امسال صادرات میگو و خاویار ایران به آمریکا، کانادا و روسیه انجام می‌شود و بازارهای جدیدی به دست می‌آوریم.”

این در حالی است که قرار بود صادرات به آمریکا در سال گذشته انجام شده و به نتیجه برسد، اما گویا هنوز فرصت به دست آوردن بازار این کشور برای تجار ایرانی فراهم نبوده و تمام برنامه‌ها به سال جاری موکول شده است. در همین زمینه رئیس سازمان شیلات کشور در پاسخ به پرسش خبرنگار ایانا افزود: در سال گذشته هیچ صادراتی به آمریکا نداشته‌ایم.

حسن صالحی خاطرنشان کرد: اما تا حدودی در صادرات این محصولات به کانادا و مکزیک موفق بودیم که امسال با توجه به قیمت‌های پایین‌تر رقبا ممکن است نتوانیم دوباره به این قاره ورود کنیم.

وی ادامه داد: البته هیچ مانعی برای صادرات به کشور آمریکا وجود ندارد و اگر تقاضایی وجود داشته باشد، می‌توان به بازار آنجا نیز ورود کرد.

دعوت از رئیس کمیته ماهیگیری فدراتیو روسیه به ایران

اواخر سال گذشته بود که مدیرکل دفتر بهبود کیفیت، فرآوری و توسعه بازار سازمان شیلات ایران، از پیش‌بینی افزایش ۸۰ تا۸۵ هزار تنی صادرات انواع محصولات شیلاتی خبر داد و گفت: “امسال بر اساس آخرین آمارها تاکنون یک هزار تن انواع آبزیانبا حمل و نقل زمینی به روسیه صادر کردیم که ۴۸۷ تن آن میگو بوده است.“

به گفته رئیس سازمان شیلات ایران، تفاهمنامه‌های قابل توجهی بین دو کشور به امضا رسیده که در راستای آن تجار دوکشور آشنایی بیشتری با هم پیدا کرده‌اند. البته مراکز فراوری هم در انتظار گرفتن مجوز از سازمان دامپزشکی برای صادراتهستند.

صالحی تصریح کرد: قرار است نمایشگاه شیلات در مهر امسال در ایران برگزار شود که از رئیس کمیته ماهیگیری فدراتیوروسیه دعوت می‌کنیم تا از این نمایشگاه بازدید کند. همچنین احتمال حضور مجموعه هیأت فودسیتی مسکو نیز طی مدتنمایشگاه در ایران هست.

وی با اشاره به صادرات ۸۲ هزار تنی انواع محصولات آبزی در سال گذشته به کشورهای مختلف، یادآور شد: میگو، کنسرو تن،ماهی قزل‌آلا، ماهی خاویاری، کپورماهیان، خاویار و ماهیان پرورشی در قفس، انواع محصولاتی هستند که آمادگی برایصادرات آنها از ایران وجود دارد.

صالحی معتقد است: چنانچه تولید محصولات شیلاتی در راستای سیاست‌های اقتصاد مقاومتی گام بردارد، می‌توان آمار تولیدرا به ۱.۵ میلیون تن افزایش داد و سرانه مصرف را از ۰.۳ کیلوگرم به ازای هر نفر به بیش از ۱۳ کیلوگرم رساند. به همین دلیل،زیرساخت‌های لازم جهت افزایش ۱۰ درصدی تولید آبزیان نسبت به سال گذشته فراهم شده است.

وی توسعه صید فراساحلی، برداشت از ذخایر مشترک اقیانوسی، بهره‌برداری از ذخایر برداشت نشده در اعماق بالاتر از ۲۰۰تا ۲۵۰ متر، توسعه صادرات غیرنفتی برای آبزیان، ایجاد ارزش افزوده در محصولات شیلاتی، توسعه آبزی‌پروری و افزایشبهره‌وری در زنجیره‌های شیلات را از مهم‌ترین برنامه‌هایی دانست که توسط مسئولان سازمان شیلات، دنبال می‌شود./

رئیس سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی کشور امروز در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا) با اعلام این خبر گفت: سهم ناظران کشاورزی در مقابل ناظران ساختمان، بسیار ناچیز است و این موضوع به هیچ عنوان منصفانه نیست.

احمد کبیری با اشاره به اینکه مسئولیت و وظیفه یک مهندس ناظر کشاورزی بسیار بیشتر از مهندس ساختمان است، افزود: اکنون برای نظارت بر گلخانه‌ای یک هکتاری، سهم همکاران ما کمتر از ۵۰۰ هزار تومان است، اما برای نظارت بر ۶۰۰ متر بنایی که در همین گلخانه باید تعبیه شود، به ازای هر مترمربع، حدود ۲۸ هزار تومان یعنی در مجموع بیش از ۱۶ میلیون تومان سهم مهندس ساختمان خواهد شد.

وی معتقد است: نوع نگاه مدیران دولتی بر این تبعیض‌ها بی‌تأثیر نیست و گذشته از اینها عمده بهره‌برداران کشاورزی نیز خرده‌پا بوده و حرفه آنها از اهمیت کمتری نسبت به سازه‌های ساختمانی برخوردار است.

کبیری خاطرنشان کرد: متأسفانه تعرفه ناظران در بخش کشاورزی اغلب در سطحی پایین بوده و البته این موضوع به نفع تولیدکننده‌ها نیست. بنابراین پیشنهاد می‌شود در صورتی که دغدغه مدیران، حمایت از تولید است باید بخشی از یارانه‌ها را در این قسمت هزینه کرد تا اگر سرمایه‌گذاران در این امر ورود کردند، سهم واقعی مهندسان کشاورزی به آنها پرداخت شود.

وی ادامه داد: کشاورزی ایران با دارا بودن سهم ۹ تا ۱۰درصدی GDP حدود ۱۸ تا ۲۰درصد اشتغال را به خود اختصاص داده و این نشان می‌دهد که درآمد بهره‌برداران، نصف درآمد شاغلان دیگر بخش‌ها است؛ بنابراین مشکل تنها در سهم مهندسان خلاصه نمی‌شود.

رئیس سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی کشور به آمار بیکاری دانش‌آموختگان کشاورزی اشاره کرد و یادآور شد: طبق آمار سال گذشته، بعد از رشته IT که با بیکاری ۲۷,۱ درصد، بالاترین سهم بیکاران را به خود اختصاص داده، بخش کشاورزی با ۲۷ درصد در ردیف دوم قرار گرفته است.

کبیری درباره علت این موضوع تصریح کرد: بعد از انقلاب، مراکز آموزش عالی گسترشی بی‌سابقه پیدا کرد و به همین دلیل سال‌ها پذیرش دانشجو در رشته‌های مختلف، هیچ ربطی به بازار کار نداشت، این در حالی است که طبق ماده ۲۱ قانون افزایش بهره‌وری، وزارت علوم موظف است در پذیرش دانشجویان رشته‌های کشاورزی، نظر مدیریت بخش را لحاظ کند.

وی تأکید کرد: از سال گذشته کارگروهی برای این منظور تشکیل شده که بر مبنای آن، تعداد پذیرش دانشجویان به تناسب بازار کار باشد و شرایط ورود نیز به‌گونه‌ای تنظیم شود تا تنها افراد علاقه‌مند به دانشگاه راه یابند./