به گزارش خبرنگار اعزامی خبرگزاری کشاورزی ایران به ورامین، سیدمحمد موسوی امروز پنجشنبه در جریان بازدید وزیر جهاد کشاورزی از طرح تبدیل گلخانه‌های سنتی به نیمه صنعتی در شهرستان ورامین با بیان اینکه در مصرف حامل‌های انرژی 30 درصد صرفه‌جویی داشتیم، افزود: با استفاده از این شیوه میزان مصرف نهاده‌های کشاورزی و تعمیر تجهیزات نیز کاهش به ترتیب 30 و 75 درصدی حاصل شده است.

رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان تهران گفت: به کمک تسهیلات وزارت جهاد کشاورزی توانستیم اصلاح کامل سازه‌ها، تغییر شیوه آبیاری از سنتی به نوین، نصب

سیستم‌های گرمایش، سرمایش و روشنایی را در گلخانه‌های نیمه‌صنعتی اجرایی کنیم. همچنین در زمینه اصلاح بستر کاشت و ارقام مورد استفاده نیز به کشاورزان مشاوره دادیم.

وی  اظهار داشت: تقریباً حدود 5هزار و 500 واحد گلخانه‌ای در استان تهران وجود دارد که مساحت این واحدها به 2 هزار و 700 هکتار می‌رسد.

وی با بیان اینکه 70درصد از گلخانه‌های استان صنعتی و نیمه صنعتی و 30 درصد سنتی است، افزود: حدود 35درصد از این گلخانه‌ها، گل و حدود  65درصد از آنها سبزی و صیفی تولید می‌کنند.

رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان تهران اظهار داشت: 56درصد گل شاخه بریده کشور و 22درصد تولید صیفی‌جات گلخانه‌ای در استان تهران است.

موسوی افزود: از 2هزار و 700 هکتار گلخانه‌های استان تهران 30 درصد سنتی است که با پشتیبانی همه جانبه وزارت جهاد کشاورزی و مجموعه استان در تلاش هستیم تا این گلخانه‌ها را به نیمه صنعتی تبدیل کنیم.

موسوی اظهار داشت: آموزش، ارتقاء دانش فنی، صدور مجوز، تأمین سوخت، حمایت از گازسوز کردن گلخانه‌ها، تأمین تسهیلات بانکی، هدایت فنی و نظارت بر اجرا و همچنین استقرار شبکه کنترل آفات و امراض از جمله حمایت‌هایی است که وزارت جهاد در راستای افزایش سطح گلخانه‌های استان انجام می‌دهد.

رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان تهران اظهار داشت: انتقال کشت به گلخانه‌ها هم باعث افزایش تولید و هم منجر به کاهش قیمت تمام شده محصولات کشاورزی و اقتصادی کردن تولید می‌شود.

وی افزود: همچنین انتقال کشت به گلخانه‌ها در راستای بهره‌برداری آب از منابع پایدار و حفظ ذخایر آب منطقه است، زیرا دشت ورامین یکی از دشت‌های بحرانی به لحاظ منابع و ذخایر آبی است.

موسوی تصریح کرد: کشت محصولات کشاورزی در گلخانه‌های صنعتی منجر به کاهش 30درصد مصرف حامل‌های انرژی و همچنین کاهش 30درصدی نهاده‌ها می‌شود.

وی اظهار داشت: انتقال کشت محصولات گلخانه‌ای سنتی به نیمه صنعتی حدود 75 درصد هزینه تعمیرات و حدود 50 درصد هزینه نیروی کار و در مجموع 40 درصد قیمت تمام شده را کاهش می‌دهد.

وی با بیان اینکه 80میلیارد تومان تسهیلات در دو سال گذشته برای تبدیل گلخانه‌های سنتی به نیمه صنعتی استان تهران هزینه شده است، افزود: با انتقال کشت از گلخانه‌های سنتی به نیمه صنعتی 30 درصد افزایش کمیت تولید خواهیم داشت./

خبرگزاری کشاورزی ایران: سازمان ملل ۱۲ اوت (۲۱ مرداد) را روز جهانی جوانان اعلام کرده و در کمپین امسال خود بر ایجاد فرصت برای مشارکت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی جوانان در جوامع خود برای ساختن آینده‌ای بهتر‌ تمرکز کرده است. موضوع جوانان در جوامعی مثل ایران که جوانان بخش بزرگی از جمعیت را تشکیل می‌دهند، اهمیت زیادی دارد و ضروری است رسانه ها بیشتر به آن بپردازند. خبرنگار خبرگزاری کشاورزی ایران امسال فرصتی یافت تا در روستای آباء و اجدادی خویش (قره شیران استان اردبیل)  با برخی از جوانان روستا از نزدیک به مناسبت روز جهانی جوانان گفت و گو کند و از دیدگاه های آنان در باره مسایل، نیازها، انتظاراتشان از دولت و…گزارشی را گردآوری کند.

مهدی امانی قره شیران 20 سال سن دارد و تا مقطع سوم راهنمایی تحصیل کرده؛ اما به خاطر مشکلات خانوادگی و کمبود درآمد ناشی از فقدان پدر و سرپرست خانواده از یک سو و نبود دبیرستان در روستا برای ادامه تحصیل از سوی دیگر به رغم علاقه و داشتن استعداد ترک تحصیل نموده است. مهدی در حال حاضر به کارگری در روستا و روستاهای اطراف مشغول است. او می گوید: «کارگری تنها در فصل تابستان امکان پذیر است و سایر فصل ها بیکار هستیم.»

خانواده مهدی زمین کشاورزی زیادی ندارند و آنچه هم دارند برای قوت لایموت خود و چهار گاو شیرده شان کفایت می کند. او در خصوص نیاز اصلی خود و جوانان روستا اشاره می کند: «نیاز اصلی جوانان روستا شغل است. اغلب جوانان غیر از تابستان بیکارند و آنانی که خانواده شان در تهران خانه دارند، برای کار به این شهر مراجعه می کنند و کسانی که در تهران جا ندارند مجبورند در روستا بمانند.»

خبرنگار خبرگزاری کشاورزی ایران از او در زمینه نحوه گذران اوقات فراغت خود و جوانان روستا پرسش می کند و او چنین پاسخش را می دهد: «در روستا سالن ورزش وجود ندارد تا جوانان در آنجا ورزش کنند. تربیت بدنی شهرستان « نیر» قرار بود سالن ورزش در روستا احداث کند. از قرار معلوم بودجه آن تأمین شده بود و زمین آن هم تعیین گردیده بود ولی نمی دانم چرا تاکنون اقدام نشده است. یک سالن بدن سازی در روستا فعالیت داشت که آن هم به دلیل فرسوده شدن تعطیل شده است. از برگزاری کلاس های آموزشی قرآن، کامپیتور، خیاطی، گلدوزی (برای دختران جوان روستایی) و… در این روستا خبری نیست.»

مهدی در خصوص انتظار خودش و جوانان روستا از دولت می افزاید: «فوری ترین اقدام دولت در روستاها ایجاد اشتغال برای جوانان روستایی است. دولت می تواند با پرداخت تسهیلات کم بهره و وام در روستاها رونق ایجاد کند. الان کار کشاورزی و دامداری در این روستا درآمدزاست، اگر دولت وام در اختیارمان قرار دهد می توانیم با آن دام بخریم و با پرورش دام از فراورده ها و فروش آنها درآمد کسب کنیم یا به زراعت و باغبانی و سایر فعالیت ها بپردازیم.»

جوان دیگری که خبرنگار ما با او به گفت و گو نشست، میلاد الله وردی بود. او 18 سال سن دارد و مانند مهدی تا پایان سوم راهنمایی درس خوانده و به دلیل نبود دبیرستان در روستا ترک تحصیل کرده است. وضع اقتصادی خانواده میلاد (بر خلاف مهدی) خوب است؛ پدر او (محمد) با در اختیار داشتن زمین کشاورزی و دام زیاد توانسته درآمد مناسبی نصیب خود و خانواده اش کند. حتی مادر او هم از باغچه محل زندگی شان انواع سبزی ها، میوه ها و … برداشت می کند که علاوه بر تأمین خانواده خود به همسایه ها نیز اهداء می نماید. پدر میلاد خیلی بر ادامه تحصیل میلاد تأکید می کند؛ اما مهدی فعلاً چنین قصدی ندارد. وقتی از علت آن سؤال می کند، چنین پاسخ می دهد: «درس خواندن چه قایده ای دارد، همسن و سالان من به تهران رفته اند و با کاسبی و دست فروشی به درآمدهای فراوانی رسیده اند؛ اما ما در روستا از صبح تا شب سخت کار می کنیم و زندگی مان چنین است که از نزدیک دارید می بینید.»

میلاد خیلی علاقه دارد خانواده اش به تهران مهاجرت کنند؛ اما پدر او زیربار این موضوع نمی رود و بر ماندن در روستا اصرار می ورزد. او در ادامه می افزاید: «ببینید در روستا نه امکاناتی برای ادامه تحصیل وجود دارد و نه برنامه هایی برای گذراندن اوقات فراغت بویژه در سایر فصول سال؛ با این همه چه توجیهی جوانان برای ماندن در روستا داشته باشند؟» دلایل من او را قانع نمی کند و بر درستی تصمیم خود اصرار می ورزد.

دغدغه جوانان روستای قره شیران، نگرانی تمام جوانان روستایی کشورمان است و به نظر می رسد تا هنگامی که به نیازها و خواسته ها و انتظارات جوانان روستا – به ویژه اشتغال – از سوی دولت توجه نشود، امید به اینکه آنان در روستا بمانند و به فعالیت کشاورزی مشغول شوند، انتظار بی جایی است.