به اعتقاد شما برای سال آینده در حوزه کشاورزی چه موضوعاتی را باید دولت در اولویت قراردهد و از همین حالا برای آن ها برنامه ریزی کند؟
در تمام بخش ها خصوصا کشاورزی ما باید مزیت های اقتصادی خودمان را شناسایی کنیم؛ اینکه چه محصولی در چه نقطه ای مزیت کشت دارد و نیاز به آن هست و براساس آن باید برنامه ریزی های توسعه را انجام دهیم و قدم برداریم.

کشور و به خصوص کشاورزی ما امروز با بحران شدید اب رو به رو است، فکر می کنید برای عبور از این بحران چگونه باید برنامه ریزی کرد؟

نکته مهم درباره شناسایی مزیت های کشور که به آن ها اشاره کردم به همین بحران باز می گردد، باتوجه به مشکلاتی که ما در بحث بحران آب داریم باید در راستایی حرکت کنیم که هم بهره وری بالا داشته باشیم و هم ارزش افزوده مناسب به دست بیاوریم و مصرف آب را مدیریت کنیم. برای مثال شما به تولید محصول استراتژیکی مثل گندم در سال جاری توجه کنیم؛ ما با مازاد 3،4 میلیون تنی رو به رو شدیم و آنقدر گندم کاشتیم که حالا باید صادر کنیم و این سوء مدیریت است.

یکی از برنامه های مهم دولت یازدهم از زمان شروع کار مکانیزه کردن کشاورزی در ایران اعلام شد، به نظر شما آیا در این حوزه دستاوردهایی داشته ایم؟

یکی از مشکلات اساسی ما در ایران کشاورزی سنتی ماست که من بارها به آن اشاره کرده ام و ریشه آن به اصلاحات ارضی در سال 1342 باز می گردد، بحث خورده مالکی و خرد شدن و خردن شدن زمین ها آسیب های بسیاری به کشاورزی ایران در دهه های گذشته زده است، الان میانگین اراضی کشاورزی و زراعی در ایران حدود 4 هکتار است و این مقدار آنقدر پایین است که بهره وری مناسب و مدیریت آن را دشوار کرده است؛ در حال حاضر تنها 64 قطعه اراضی بالای 2000 هکتار در کشور داریم درحالی که در دنیا و کشورهایی که در کشاورزی حرفی برای گفتن دارند ما با زمین های 20 هزار هکتاری و حتی 100 هزارهکتاری رو به رو هستیم، ما با کشاورزی های سنتی باید به روش های سنتی رفتار کنیم و خیلی امکان تغییر الگو را نداریم.

باتوجه به این شرایط به اعتقاد شما باید چه کاری انجام داد؟

باید به دنبال راهکاری برای تجمیع اراضی در کشور باشیم.

این امکان پذیر هست؟

برنامه هایی وزارت جهاد و کشاورزی برای این موضوع تهیه کرده اند و وزیر جهاد و کشاورزی هم به دنبال اجرایی کردن آن است اما اینکه چقدر موفق شود باید دید؛ ولی به اعتقاد من برای توسعه کشاورزی در ایران چاره ای جز این کار نداریم؛ باید تعاونی ها و شرکت های زراعی بزرگ تشکیل شود و افراد نسبت به میزان زمین هایشان سهم برداشت کنند. اگر این راه قدم برنداریم روز به روز با سرعت بیشتری شاهد از بین رفتن اراضی کشاورزی خواهیم بود، ما الان شاهد فرسایش خاک زمین ها، کمبود آب، خورد شدن بیشتر مزارع و تبدیل شدن آن ها به خانه و شهر هستیم، بخشی از حاصلخیزترین اراضی کشاورزی ایران را حالا می بینیم که به شهر تبدیل شده است و هیچ کس به یاد نمی آورد که چند سال پیش آن جا زیر کشت محصولات مختلف بود.